Antoon maakt olieverfschilderijen, een belangrijk thema binnen zijn werk zijn de zogenaamde 'Lonely Subjects', eenzame onderwerpen tegen een grote witte achtergrond.
Voorstellingen en beelden zijn nodig om ideeën voor te stellen; sommige ideeën worden iconen en zijn blijvend symbool voor een bepaald superidee.
Het onderwerp is realistisch geschilderd, maar de witte of zwarte achtergrond isoleert het uit zijn dagdagelijkse context. Dit gegeven maakt de schilderijen tegelijk niet-realistisch.
De schilderijen geven een geïsoleerd beeld uit de werkelijkheid weer, waardoor er
op de kern wordt gewezen. Het is niet zomaar een beeld, maar een blik die verborgen aspecten van de bestaande wereld aan het licht brengt en opnieuw oplaadt met betekenis.
Wat de 'Lonely Subjects' doen verwijst niet naar droom, toekomst of verleden - enkel de intensiteit van een verstild moment is van belang.
‘Subjects’ omdat de geschilderde objecten hun eigen leven gaan leiden; ze zijn tot onderwerp geworden, ‘lonely’ vanwege de centrale opstelling in een ogenschijnlijk lege ruimte.
De Lonely Subjects stimuleren een andere kijk op de werkelijkheid. Ze geven de toeschouwer de macht om de inhoud van het schilderij mee te bepalen. Het onderwerp krijgt een nieuw aura, los van de vanzelfsprekendheid van de realiteit.
Door een solide centrale positie van een voorwerp dat tegelijk ook onderwerp van het schilderij is, geschilderd tegen een achtergrond die een autonome lege ruimte lijkt te zijn, brengt hij de vorm en de betekenis ervan terug tot een kernachtige essentie.
’La chambre claire’ versus clair-obscuur: de verlichte ruimte waar een werking ontstaat tussen vormelijke weergave en inhoudelijke betekenis, minimaal maar helder voorgesteld.
In plaats van een heel doek vol te schilderen staat hij stil bij het mysterie van één onderwerp in een voor de rest grote lege ruimte. deze ruimte heeft de functie het onderwerp te isoleren, het is een eenzaam onderwerp, waardoor er op de essentie word gewezen.
‘Lonely Subjects’ zijn heel toepasselijk. In zijn doeken gaat het werkelijk om ‘subjects’ die tot het centrale onderwerp van een schilderij zijn geworden. Daarbij ligt de nadruk, in tegenstelling tot een stilleven bijvoorbeeld, niet op het onderwerp, maar op de inhoud die het representeert.
In zijn doeken gaat het werkelijk om ‘subjects’ die tot het centrale onderwerp van een schilderij zijn geworden.
De meeste voorwerpen baden in een monochroom wit waar de toeschouwer zijn gedachten in kan projecteren. Het is een soort van ‘espace perdue’ om iets mee te doen.
Zoals hijzelf op zoek is naar inhoud en de voorstelling van een idee op een uitgepuurde manier en helder voorgesteld; anderzijds lijkt die 'inhoud' van dichtbij maar een eenvoudige schildertoets.'
Ieder kunstwerk, wat het ook is, begint met een schets. "L'esquisse", zoals de Fransen zo mooi zeggen. De schets is het vertrekpunt, de basis, de structuur van waaruit het werk, of misschien het kunstwerk zal groeien.
