|
|
Geïnspireerd door het thema ' The Grateful Dead' zijn er eerste schetsen ontstaan rond dansende skeletten en musicerende skeletten. Dat was het uitgangspunt voor verschillende schilderijen met als onderwerp, het leven en de dood, maar op een plezierige manier, met een kwinkslag.
Antoon VERBEECK maakt olieverfschilderijen, een belangrijk thema binnen zijn werk zijn de zogenaamde 'Lonely Subjects', eenzame onderwerpen tegen een grote witte achtergrond, met een trefzeker penseel maakt hij poëtisch realistische doeken. .
De Lonely Subjects stimuleren een andere kijk op de werkelijkheid. Ze geven de toeschouwer de macht om de inhoud van het schilderij mee te bepalen. Het onderwerp krijgt een nieuw aura, los van de vanzelfsprekendheid van de realiteit.
‘Subjects’ omdat de geschilderde objecten hun eigen leven gaan leiden; ze zijn tot onderwerp geworden, ‘lonely’ vanwege de centrale opstelling in een ogenschijnlijk lege ruimte.
Wat de 'Lonely Subjects' doen verwijst niet naar droom, toekomst of verleden - enkel de intensiteit van een verstild moment is van belang.
Het onderwerp is realistisch geschilderd, maar de witte of zwarte achtergrond isoleert het uit zijn dagdagelijkse context. Dit gegeven maakt de schilderijen tegelijk niet-realistisch. De schilderijen geven een geïsoleerd beeld uit de werkelijkheid weer, waardoor er op de kern wordt gewezen.
De schilderijen geven een geïsoleerd beeld uit de werkelijkheid weer, waardoor er op de kern wordt gewezen. Het is niet zomaar een beeld, maar een blik die verborgen aspecten van de bestaande wereld aan het licht brengt en opnieuw oplaadt met betekenis.
Voorstellingen en beelden zijn nodig om ideeën voor te stellen; sommige ideeën worden iconen en zijn blijvend symbool voor een bepaald superidëe.
Wat de 'Lonely Subjects' doen verwijst niet naar droom, toekomst of verleden - enkel de intensiteit van een verstild moment is van belang.
In plaats van een heel doek vol te schilderen staat hij stil bij het mysterie van één onderwerp in een voor de rest grote lege ruimte. deze ruimte heeft de functie het onderwerp te isoleren, het is een eenzaam onderwerp, waardoor er op de essentie word gewezen.
‘Lonely Subjects’ is heel toepasselijk. In zijn doeken gaat het werkelijk om ‘subjects’ die tot het centrale onderwerp van een schilderij zijn geworden. Daarbij ligt de nadruk, in tegenstelling tot een stilleven bijvoorbeeld, niet op het onderwerp, maar op de inhoud die het representeert.
In zijn doeken gaat het werkelijk om ‘subjects’ die tot het centrale onderwerp van een schilderij zijn geworden.
Door een solide centrale positie van een voorwerp dat tegelijk ook onderwerp van het schilderij is, geschilderd tegen een achtergrond die een autonome lege ruimte lijkt te zijn, breng ik de vorm en de betekenis ervan terug tot een kernachtige essentie.
